Voor Internationale Vrouwendag hebben we interviews afgenomen met Marisja Hoefman, Sabrina Lumer, Sylvia Klinkhamer, Monique Angel, Danielle den Hartog en Janine Keizerweerd. Zes vrouwen, zes rollen, zes verhalen. Maar toen we ze vroegen wat ze zichzelf hadden willen vertellen aan het begin van hun carriere, kwamen de antwoorden op hetzelfde neer.
Dat je er gewoon mag zijn.
Dat was de rode draad. Toestemming geven aan jezelf om ruimte in te nemen. Fouten zien als leermomenten, niet als mislukkingen. Op je eigen oordeel durven vertrouwen, ook als de rest van de kamer het er niet mee eens is. Dat klinkt simpel. Maar in sectoren waar vrouwen nog steeds ondervertegenwoordigd zijn, zeker in ICT en technologie, zijn we daar gewoon nog niet.
Marisja zei het heel direct: ze had eerder voor zichzelf op moeten komen. Zij vertelde daarnaast dat het waardevolste wat een leidinggevende haar ooit gaf geen functietitel was of een taakomschrijving. Het was vertrouwen. Dat vertrouwen gaf haar de moed om stappen te zetten, te groeien en anderen hetzelfde te gunnen.
Sylvia maakte een punt dat blijft hangen. Iedereen heeft onzekerheden, zei ze. Mannen en vrouwen allebei. Doen alsof dat niet zo is, helpt niemand. Wat wel helpt is openheid. Echt luisteren. Samenwerken zonder er een wedstrijd van te maken.
En Monique, één van onze meest ervaren collega's, heeft haar ambitie helemaal omgegooid. Ze jaagt niet meer op een titel. Ze investeert in de generatie na haar. Die sterker maken, dat is voor haar genoeg.